bi şey okuyamıyorum fakat. zira bi şeye çok yoğunlaşamayacak ölçüde canımı yakan bazı şeyler var.
ama bu gün bi ara dışarı çıkıp biraz yürüyeyim. böyle olmayacak. hazır pırıl pırılken hava.
çok acıktım tırtıl.
çalışma masasının dayalı olduğu duvarda asılı resimler:
-hakıykat denilen tek dişi kalmış canavarın iki sayfasından oluşan biç.erçeve. (milan kendi yaptığın bi şeyi neden duvara asıyosun, diye sordu. ne diyeceğimi bilemedim. su neden ıslak tarzında sorular sorulabilen enteresan bir dünyanın bir insanı.)
-ken parker'ın kapital'i okuduğu bir kare
-milan'la benim bir fotoğrafımız. çorum'da milan'ın terasında çekinmiştik. çok tatlı bakıyoruz.
-annem. ömerlerin evinde. çok yorgun bakıyor.
-calvino'yla borges bir kafede. calvino elinde bastonu bişeye doğru bakan borges'e gülümsüyor. önlerinde iki fincan var ve sokağı gösteren bir pencerenin kenarında oturuyorlar.
masada şunlar var:
bir bilgisayar ekranı, bir tarayıcı. tarayıcının üzerinde 250. sayfası açık bi mister no. ("sertao'da ölüm") onun altında notos ihsan oktay anar özel sayısı. bir çerçevenin içinde annemin küçük bir gençlik fotoğrafı. daha yirmili yaşlarında bile değil... şu kitaplar var masanın üzerinde: ovidius-aşk üzerine, gen bencildir-richard dawkins, kreutzer sonat-tolstoy, bozkırda bir kral-turgenyev, yazı nedir?-barthes, bulantı-sartre. çizim kalemlerinin, tarama uçlarının tıkıştırıldığı iki kalemlik. bir adet tuzluk. burnumdan sızan kanlar için kullandığım bir tuvalet kağıdı. modem. karikatür falan çizdiğim kağıtlar. bu havaneli niye burda?
saat 15:02. nerede kaldın milan?
bi şeyler yiyip, iyice örtünüp, dışarı çıkayım; yürüyeyim biraz. ve müzik hazırlayayım kendime, dur.
özellikle geceleri ateşim yükseliyor. uyuyup uyanıyor sonra tekrar uyuyor ve neden sonra yine uyanıyorum. sabahı böyle zor ediyorum.
her ne ise.